We use cookies

Page content

Dankbaar

article content

Dankbaar

Misschien ken je ze wel: die momenten van diepe dankbaarheid. Dat je even niet weet hoe je je moet uiten. Dat gewone zinnen en woorden tekortschieten.

Afgelopen dinsdag had ik zo’n moment.

Met lood in mijn schoenen wachtte ik in de wachtkamer van de reumatoloog totdat hij me riep. Ik sjokte naar binnen met mijn mooiste glimlach om de spanning te verbergen. Ik zou de uitslag van de foto’s van mijn handen en voeten krijgen.

Ruim anderhalve maand geleden vond de reumatoloog dat ik teveel klachten had en de reuma teveel schommelde. Hij had bedacht dat ik nu echt weer aan de methotrexaat moest. Het liefst in combinatie met een verdubbeling van de medicijnen die ik nu slik en nog een ander medicijn.

Ik schrok. En ik vroeg me af wat ik naast alles wat ik doe nog meer kon doen om dit te voorkomen. (Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend dankbaar dat RA in veel gevallen goed te behandelen is met medicijnen! Het nadeel is dat de medicijnen een behoorlijke aanslag op je lichaam kunnen plegen. Dus als het niet nodig is, dan liever niet.)

De reumatoloog stelde toen voor om foto’s van mijn handen en voeten te laten maken (om te kijken of er meer schade aan mijn gewrichten zou zijn dan vorig jaar) en aan de hand van de uitslag van de foto’s en de activiteit van de reuma op het moment van het volgende consult een beslissing te nemen.
Ik besloot om het maar even rustig aan te gaan doen. Want één ding is zeker: rust doet heel veel.

Daar zat ik dus. Tegenover de reumatoloog. Zijn computerscherm naar mij toegedraaid. Ik ben gefascineerd door röntgenfoto’s en vraag me stiekem altijd af of dat echt míjn handen en voeten zijn. Ik kon een zenuwachtig heen en weer geschuifel niet onderdrukken en ik zei dat ik erg benieuwd was naar de uitslag.
“Ja dat begrijp ik,” zei hij. En na een korte stilte: “Ik ben het met de radioloog eens dat er geen significante verschillen te zien zijn in vergelijking met de foto’s van vorig jaar. Er is dus niet meer schade aan uw gewrichten in vergelijking met vorig jaar.”

Opluchting. Blijdschap. Dankbaarheid.

Het medicijnplan is voorlopig van tafel 🙂 . En na zeven jaar kan ik nog steeds worden ingedeeld bij de ‘vroege’ RA patiënten. Ik kan je, wederom, niet vertellen hoe dankbaar en blij ik met deze classificering ben. Het geeft me het vertrouwen dat de weg die ik bewandel, en die behoorlijk afwijkt van de reguliere weg, voor mij de juiste is. Ik ben er nog niet, maar dit is niet erg. Stapje voor stapje. Een stapje terug. Twee stapjes vooruit. De eerst volgende stap is een afspraak bij een reumatoloog die ook natuurgeneeskundige is. En het mooie is dat mijn huidige reumatoloog zijn volledige medewerking verleent!

In de namiddag fietste ik van het ziekenhuis naar huis. Een heerlijk tochtje, dat begrijp je. De wind leek me te duwen, terwijl ik aan de rimpeltjes op het water zag dat dit niet het geval was. De hemel was blauwer, de wolken waren witter. Afijn, genoeg stof voor een gedichtje en warempel ook voor een muziekje.. 🙂 (Onder het gedicht kun je het beluisteren.) Ik hoop dat je het mooi vindt…

Gedicht Dankbaar

dankbaar01kleinWM

 

Carola
Carola de Koning schrijft helende gedichten voor kinderen. Op deze manier combineert ze haar missie (kinderen helpen meer zelfvertrouwen te krijgen), haar passie voor schrijven en de kennis, ervaringen en inzichten die ze heeft opgedaan als groepleerkracht, bijlesjuf, kindercoach. Daarnaast werkt ze voor Wijzer over de Basisschool.
Een berichtje vind ik hartstikke leuk!

Comment Section

10 reacties op “Dankbaar


Door Anna Bremmer op 4 september 2015

Ik vind je gedicht prachtig. Dat gevoel ken ik na zo’n goed bericht.


Door Carola op 4 september 2015

Dankjewel Anna voor je mooie compliment! Fijn dat je het gevoel herkent.. Liefs


Door joke op 4 september 2015

Het is echt heel mooi je gedicht..ook fijn dat je eerst je levensverhaal vertelt en dat zowel dit gedicht als de muziek daar een verlengstuk van zijn…net of ze één zijn je verhaal en gedicht+muziek…ik voel ook in je muziek vrijheidsgevoel…vleugels spreiden en verder vliegen dan je voorheen durfde vliegen(ik hoop dat het een beetje verstaanbaar is..dit is wat ik ervaar..)


Door Carola op 4 september 2015

Of het een beetje verstaanbaar is..? Lieve Joke, het is prachtig wat je zegt.. Zoveel dank..


Door Will Koerten op 4 september 2015

Lieve Carola, wat een ontzettend goed nieuws. Dat je juist daarom een stukje muziek op de piano speelt is het teken, dat de vingers nog best willen. Maar……als je zo opgelucht en blij bent waarom speel je dan een muziekstukje in …mineur… Juist nu moet je iets in majeur spelen.
Zou je wel weer eens wat pianolessen willen volgen en dan de nadruk op eugen composities en harmonieleer. Dat maakt de muziek interessanter. Net als bij gedichten schrijven de andere kant leren kennen
Groet Will Koerten


Door Carola op 4 september 2015

Ha lieve Will, dank voor je lieve reactie 🙂 Het is idd heerlijk nieuws. Ik ben heel blij dat het spelen gaat! Sommige grepen zijn niet haalbaar, er is iets veranderd in de knokkels van mijn wijsvingers waardoor sommige dingen niet gaan en ik heb last van ‘afglijdende’ pezen (typische reumakwaal), maar…. als het zo blijft ben ik dolgelukig!! In mineur, omdat ik dit vaak gewoon het mooiste vind.. Ik zou tzt graag wat meer over harmonieleer willen weten. Nu blijf ik hangen op het eerste, vierde en vijfde akkoord en een gebroken drieklank. Maar dit is ook al heerlijk! Ik heb een paar jaar geleden nog een paar lessen gehad van mijn oude pianolerares: Caecilia Boschman. Misschien ken je haar wel? Heerlijk was dat.. Liefs


Door Marie-Rose Stubbe op 5 september 2015

Lieve Carola
Wat een geluk voor jou dat je stabiel blijft en ik hoop dat het zo verder gaat voor jou want ik weet hoe pijnlijk RA is . Ik ben nu 71 jaar en heb al 35 jaar RA ! Het heeft heel lang geduurd voor de juiste diagnose gesteld werd en intussen was er al een lange verloren tijd met heel veel pijn ! Heb in al die jaren geen enkele pijnloze dag meer gehad ! Nu is het met medicatie stabieler geworden maar intussen zijn de vervormingen er en moet ik leven met pijnlijke gewrichten ! Intussen is er andere medicatie en hoop ik voor jou dat die goed aanslaat want leven met RA is zeer moeilijk ! Ik wens je het allerbeste lieve Carola en ik blijf je mooie tekstjes volgen , het is een prachtig gedichtje met heel mooie muziek . Veel liefs van Marie-Rose


Door Carola op 5 september 2015

Lieve Marie-Rose,
Dank voor uw reactie en prachtige compliment!
Wat ontzettend naar dat u al zolang lijdt aan RA… Al die jaren geen enkele pijnloze dag (RA-pijn is afschuwelijk!) en daarbij de vervormingen… verschrikkelijk.. Ik heb het geluk gehad dat mijn huisarts razendsnel handelde (ik zat binnen een week bij de reumatoloog) en dat er geen twijfel was over de diagnose. Hierdoor kon er direct gehandeld worden. Ik hoop dat uw situatie blijft zoals die is en liever nog verbetert. Ik wens u het aller-, allerbeste! Heel veel liefs, Carola


Door Marjolein op 6 september 2015

Lieve Carola,
Wat een prachtig nieuws voor jou! Dank je wel voor je ‘lichte’ blije woorden’.
Het gevoel is zeker herkenbaar! De momenten dat je het gevoel hebt dat je hart bijna ‘barst’ van geluk en dankbaarheid om iets kleins, moois, liefs of verrassends. Dat je wil zingen, schreeuwen zo blij!
Ze zijn er altijd wel, die momenten. In sommige periodes liggen ze lange tijd diep verborgen onder zorg of pijn. Dan is het lastig om ‘schatzoeker’ te blijven in je eigen leven. NU is een goed moment om op zoek te gaan: waar zijn mijn schepje en mijn emmertje.. 😉 ?
Een hele ‘rijke’ dag vandaag. Lieve groet, Marjolein


Door Carola op 6 september 2015

Lieve Marjolein, wat zeg je het mooi… Dankjewel voor je fijne reactie! Liefs

Plaats een reactie


*